حکمت های نهج البلاغه حضرت علی علیه السلام
متن و ترجمه حکمت  195 نهج البلاغه

 ضرورت موقعيّت شناسی

متن و ترجمه حکمت های نهج البلاغه


‿︵❀❀‿︵❀‿︵❀❀‿︵❀‿︵❀❀‿︵❀‿︵


 
لِبَعْضِ مُخَاطِبِيهِ - وَ قَدْ تَكَلَّمَ بِكَلِمَةٍ يُسْتَصْغَرُ مِثْلُهُ عَنْ قَوْلِ مِثْلِهَا - لَقَدْ طِرْتَ شَكِيراً وَ هَدَرْتَ سَقْباً قال الرضي و الشكير هاهنا أول ما ينبت من ريش الطائر - قبل أن يقوى و يستحصف - و السقب الصغير من الإبل - و لا يهدر إلا بعد أن يستفحل
(شخصی در حضور امام سخنی بزرگتر از شأن خود گفت، فرمود) پر در نياورده پرواز کردی، و در خردسالی آواز بزرگان سر دادی (شکير، نخستين پرهايی است که بر بال پرنده می‌رويد و نرم و لطيف است و سقب، شتر خردسال است زيرا شتر بانگ در نياورد تا بالغ شود.)