ستاد بازسازی عتبات عالیات شهرستان نایین

Imam Khomeini (R.A.)
One of the greatest unfairness about our great Imam and the Islamic system is that foreign propaganda accuses the Imam, the Islamic system and the Islamic Republic of autocracy and lack of democracy. This magnificent revolution was created in Iran while after the victory of the revolution the first public-opinion poll was conducted by the Imam which was not preceded by any other revolution. You might see that when there is a coup d’etat, a minor change and a brief replacement in a country, elections are delayed for two or three years. People of the country did not know the ballot-box. Elections held at the time of the dictatorial regime were merely nominal and a sham. The people never went to the ballot-box to take part in an actual election. They made whoever they wanted win for the satellite parliament. With such a background, two months after the victory of the revolution, the Imam called the people for the ballot-box and they voted for the Islamic Republic. People took part in five elections within a single year. During the twenty three years which succeeded the revolution people participated in different elections for twenty three times to elect members of the Islamic Consultative Majlis (the parliament), members of the Assembly of Experts, the president and members of the City Council, and determining the Constitution and the system of the Islamic Republic. In what system – even among those so-called democratic systems – could we find such a stress on people’s vote and will? The brazen and shameless enemies of this revolution and nation are unfair enough to accuse this revolution, system and its great builder, architect and founder of opposition to democracy.



The great art of the honorable Imam is that he has constructed a consolidated framework for this revolution and did not permit the dominating powers and political mainstreams to digest it. The slogan “Neither Eastern, nor Western, but Islamic Republic,” or the slogan “Independence, Freedom, Islamic Republic,” which were chanted by the people through the influence of the Imam’s teachings and guidance implied that this revolution is supported by fixed and consolidated principles which were connected neither to the principles of the Eastern Socialism nor those of the Western Liberal Capitalism of the time. That is why both the East and the West showed hostility to the revolution.



This is the difference between our honorable Imam and other saviors of the history of Islam during the last two centuries. The Imam entered the scene, appeared in the middle of the field, was among the people, talked to them, explained his principles to them, and made them reach a status of intellectual and conscious faith like that of his. Then faith and the motivation of the people and Islamic teachings won the battle for the right and the truth. Others could not make advancement in this difficult stage but the Imam could. The Iranian nation believed in these principles and struggled for them. The result was that, firstly, the Islamic system despite all obstructions and hostilities became victorious and its root day by day grew deeper and deeper to date, and, secondly, the idea and realization of the Islamic Renaissance and saving the Muslim nation from the cruelty and imperialism of the hegemonic powers did not remain restricted in this country.



The most important achievement of our honorable Imam at the level of the Muslim world was his role as the revivalist of the political and social dimensions of Islam. From the time colonialism intruded the Muslim countries, colonialists and hegemonic powers did their best to omit the political and social dimensions of Islam: justice-seeking, freedom-seeking and independence-seeking. In order to further dominate the Muslim nations and exploit their resources, the hegemonic powers had to strip Islam of its political dimensions and interpret it as submission to events, submission to occupier and submission to the cruel and fierce enemy. Imam Khomeini (RA) revived the forgotten facts of Islam: he waved the flag of Islam’s justice-seeking and publicized the Islam’s opposition to discrimination, class distinction and aristocracy. From the beginning to the last days of his life the honorable Imam emphasized the down-trodden, the bare-footed and the deprived people. Once and again at the advent of the Islamic system and during the blissful ten-year period of his life as the leader of the Islamic system he wanted all officials to take care of the weak. You are indebted to the barefooted class of the country. My dear ones! Great nation of Iran! We won whenever we heeded this recommendation of the Imam and exercised it in planning, law-making, execution and appointing and dismissing.



The most important thing done by the Imam, regarding people, was to completely remove the concept of democracy from what the planners of Western democracy and their agents wanted to show in the scientific scenes. They tried to inculcate that democracy does not get along with theocracy and religiosity. Imam Khomeini (RA) destroyed this wrong idea and introduced democracy – meaning the Islamic Republic – in the world. He did not content himself with language; neither did he deem intellectual reasoning sufficient; he showed this in action.

کار بزرگ امام(ره)
اولين کار بزرگ او، احياى اسلام بود. دويست سال است که دستگاههاى استعمارى سعى کردند تا اسلام به دست فراموشى سپرده شود. يکى از نخست‏وزيرهاى انگليس در جمع سياستمداران استعمارى دنيا اعلام کرده بود که ما بايد اسلام را در کشورهاى اسلامى منزوى کنيم! قبل و بعد از آن نيز پولهاى گزافى خرج شد تا اسلام در درجه‏ى اول از صحنه‏ى زندگى، و در درجه‏ى دوم از ذهن و عمل فردى انسانها خارج شود؛ چون مى‏دانستند اين دين، بزرگترين مانع در راه چپاول قدرتهاى بزرگ و استکبارى است. امام ما اسلام را دوباره زنده کرد و به ذهن و عمل انسانها و صحنه‏ى سياسى جهان برگرداند.
دومين کار بزرگ او، اعاده‏ى روح عزت به مسلمين بود. اين‏گونه نبود که اسلام صرفاً در بحثها و تحليلها و دانشگاهها و صحن جامعه و زندگى مردم مطرح شود؛ بلکه بر اثر نهضت امام ما، مسلمانها در همه جاى عالم احساس عزت کردند.
يک نفر مسلمان از کشورى بزرگ که مسلمين در آن در اقليت قرار دارند، به من مى‏گفت: قبل از انقلاب اسلامى، مسلمان بودن خود را هرگز اظهار نمى‏کرديم. طبق فرهنگ آن کشور، همه اسم محلى داشتند، و هرچند خانواده‏هاى مسلمان روى بچه‏هاى خود اسم اسلامى مى‏گذاشتند، اما جرأت نمى‏کردند آن اسم را اظهار کنند و از بيان آن خجالت مى‏کشيدند! اما بعد از انقلاب شما، مردم ما با افتخار اسم اسلامى خود را مى‏گويند، و اگر از آنها بپرسند که شما چه کسى هستيد، اول آن اسم اسلامى را با افتخار بر زبان مى‏آورند.
بنابراين، با کار بزرگى که امام(ره) انجام داد، مسلمانها در همه جاى دنيا احساس عزت مى‏کنند و به مسلمانى و اسلام خود مى‏بالند.
سومين کار بزرگ او اين بود که به مسلمانها احساس درک امت اسلامى داد. قبل از اين، مسلمانها در هر جاى دنيا که بودند، چيزى به نام امت اسلامى برايشان مطرح نبود و يا اصلاً جدى تلقى نمى‏شد. امروز همه‏ى مسلمانها در اقصاى آسيا تا قلب آفريقا و تمام خاورميانه و در اروپا و امريکا، احساس مى‏کنند که جزو يک جامعه‏ى جهانىِ بزرگ به نام امت اسلامى هستند. امام احساس شعور نسبت به امت اسلامى را ايجاد کرد، که بزرگترين حربه براى دفاع از جوامع اسلامى در مقابل استکبار است.
چهارمين کار بزرگ او، ازاله‏ى يکى از مرتجعترين و پليدترين و وابسته‏ترين رژيمهاى منطقه و جهان بود. ازاله‏ى حکومت پادشاهى در ايران، يکى از بزرگترين کارهايى بود که کسى مى‏توانست آن را تصور کند. ايران مهمترين دژ استعمار در منطقه‏ى خليج‏فارس و خاورميانه بود. اين دژ، به دست امام ما در هم فرو ريخته شد.
کار پنجم او، ايجاد حکومتى بر مبناى اسلام بود؛ چيزى که به ذهن مسلمانها و غيرمسلمانها خطور نمى‏کرد، و خواب خوشى بود که مسلمانهاى ساده‏لوح هم هرگز آن را با خود تصور نمى‏کردند و نمى‏ديدند. امام(ره) در حد يک معجزه، به اين خيال افسانه‏آميز لباس واقعيت پوشاند.
کار ششم او، ايجاد نهضت اسلامى در عالم بود. قبل از انقلاب اسلامى، در بسيارى از کشورها و از جمله کشورهاى اسلامى، گروهها و جوانها و ناراضيها و آزادى‏طلبها، با ايدئولوژيهاى چپ وارد ميدان مى‏شدند؛ اما بعد از انقلاب اسلامى، پايه و مبناى حرکتها و نهضتهاى آزاديبخش، اسلام شد. امروز در هر نقطه‏يى از دنياى وسيع اسلام که جمعيت يا گروهى به انگيزه‏ى آزاديخواهى و ضديت با استکبار حرکت مى‏کنند، مبنا و قاعده‏ى کار و اميد و رکنشان، تفکر اسلامى است.
هفتمين کار بزرگ او، نگرشى جديد در فقه شيعه بود. فقاهت ما پايه‏هاى بسيار مستحکمى داشته و دارد. فقاهت شيعه، يکى از محکمترين فقاهتها و متکى به قواعد و اصول و مبانى بسيار مستحکمى است. امام عزيزمان اين فقه مستحکم را در گستره‏يى وسيع و با نگرشى جهانى و حکومتى مورد توجه قرار داد و ابعادى از فقه را براى ما روشن کرد که قبل از آن روشن نبود.
کار هشتم او، ابطال باورهاى غلط در باب اخلاق فردى حکام بود. در دنيا پذيرفته شده است که کسانى که در رأس اجتماعات قرار مى‏گيرند، اخلاق فردىِ خاصى داشته باشند! تکبر ورزيدن، برخوردار بودن از زندگى راحت و مسرفانه، تجمل‏گرايى، خودرأيى و خودخواهى و امثال اينها، چيزهايى است که مردم دنيا قبول کردند که کسانى که در رأس حکومتها قرار مى‏گيرند، اين اخلاق را داشته باشند. حتّى در کشورهاى انقلابى، انقلابيونى که تا ديروز زير چادرها زندگى مى‏کردند و در دخمه‏ها مخفى مى‏شدند، به مجرد اين‏که به حکومت مى‏رسند، وضع زندگيشان عوض مى‏شود و اخلاق حکومتيشان تغيير مى‏کند و همان وضعيتى را به خود مى‏گيرند که بقيه‏ى سلاطين و رؤساى عالم داشتند! ما از نزديک چنين چيزى را ديده‏ايم؛ براى مردم هم مايه‏ى تعجب نيست.
امام ما اين باور غلط را عوض کرد و نشان داد که رهبر محبوب و معشوق يک ملت و ديگر مسلمانان عالم، مى‏تواند زندگى زاهدانه‏يى داشته باشد و به جاى کاخهاى مجلل، در يک حسينيه از ديدارکنندگان پذيرايى کند و با لباس و زبان و اخلاق انبيا با مردم برخورد کند.
اگر دلهاى حکام و زمامداران به نور معرفت و حقيقت روشن شده باشد، تجمل و تشريفات و اسراف و برخورداريهاى زياد و خودرأيى و تکبر و استکبار، جزو لوازم حتمى زمامدارى آنها محسوب نمى‏شود. از معجزات بزرگ آن بزرگوار اين بود که هم در زندگى خود و هم در آن دستگاهى که به وجود آورده بود، نور معرفت و حقيقت تجلى يافته بود.
کار نهم او، احياى روحيه‏ى غرور و خودباورى در ملت ايران بود. برادران عزيز! حکومتهاى استبدادى و فردى، سالهاى متمادى ملت ما را به صورت ملتى ضعيف و مستضعف و توسرى‏خور در آورده بودند؛ ملتى که از استعداد جوشان و خصلتهاى جمعىِ فوق‏العاده ممتاز برخوردار است و در طول تاريخ بعد از اسلام، اين‏همه افتخارات علمى و سياسى دارد.
قدرتهاى خارجى - مدتى انگليسيها و مدتى هم روسها و ديگر دولتهاى اروپايى، و پس از آن امريکاييها - ملت ما را تحقير کرده بودند. ملت ما هم باور کرده بود که قابليت و لياقت کارهاى بزرگ را ندارد، سازندگى از او بر نمى‏آيد، ابتکار از او ساخته نيست و ديگران بايد بر او آقايى کنند و به او زور بگويند! بنابراين، روح غرور و افتخار ملى را در ملت ما کشته بودند؛ ولى امام عزيز ما، روح غرور و افتخار ملى را در ملت ايران بيدار و زنده کردند.
در همان حال که ملت ما از احساسات و نخوتهاى بيجاى ناسيوناليستى - که استکبار عامل آن، و رژيم منحوس پهلوى مروجش بود - مبرا هستند، اما احساس عزت و قدرت مى‏کنند. امروز ملت ما از دست به دست هم دادن و توطئه‏ى مشترک شرق و غرب و ارتجاع نمى‏ترسند و احساس ضعف هم نمى‏کنند. جوانهاى ما احساس مى‏کنند که خودشان مى‏توانند کشورشان را بسازند. مردم ما احساس مى‏کنند که قدرت و توان آن را دارند که در مقابل تحميلها و زورگوييهاى شرق و غرب بايستند. اين روح عزت و خودباورى و غرور ملى و افتخارات حقيقى و اصيل را امام(ره) در ملت ما زنده کرد.
و بالاخره دهمين کار بزرگ او، اثبات اين نکته بود که «نه شرقى و نه غربى»، يک اصل عملى و ممکن است. ديگران خيال مى‏کردند که يا بايد به شرق متکى بود و يا به غرب، يا بايد نان اين قدرت را خورد و ستايشش کرد و يا آن قدرت را ! فکر نمى‏کردند که يک ملت بتواند هم به شرق و هم به غرب «نه» بگويد و بايستد و بماند و خود را روزبه‏روز ريشه‏دارتر کند؛ اما امام(ره) اين نکته را ثابت کرد.
فرازي از خطبه‌هاي نماز جمعه 23/4/1368