ستاد بازسازی عتبات عالیات شهرستان نایین

ومن کتاب له عليه السلام
إلي عبدالله بن العباس وقد تقدّم ذکره بخلاف هذه الرواية
أَمَّا بَعْدُ، فإِنَّ الْمَرْءَ لَيَفْرَحُ بِالشَّيْءِ الَّذِي لَمْ يَکُنْ لِيَفُوتَهُ، وَيَحْزَنُ عَلَي الشَّيْءِ الَّذِي لَمْ يَکُنْ لِيُصِيبَهُ، فَلاَ يَکُنْ أَفْضَلَ مَا نِلْتَ في نَفْسِکَ مِنْ دُنْيَاکَ بُلُوغُ لَذَّةٍ أَوْ شِفَاءُ غَيْظٍ، وَلکِنْ إطْفَاءُ بِاطِلٍ أَوْ إِحْيَاءُ حَقٍّ. وَلْيَکُنْ سُرورُکَ بِمَا قَدَّمْتَ، وَأَسَفُکَ عَلَي مَا خَلَّفْتَ، وَهَمُّکَ فِيَما بَعْدَ الْموْتِ.

ضرورت واقع‌بيني پس از ياد خدا و درود! همانا انسان از به دست آوردن چيزي خشنود مي‌شود که هرگز آن را از دست نخواهد داد، و براي چيزي اندوهناک است که هرگز به دست نخواهد آورد، پس بهترين چيز در نزد تو در دنيا، رسيدن به لذتها، يا انتقام گرفتن نباشد، بلکه بايد خاموش کردن باطل، يا زنده کردن حق باشد، تنها به توشه‌اي که از پيش فرستادي خشنود باش، و بر آنچه بيهوده مي‌گذاري حسرت خور، و همت و تلاش خود را براي پس از مرگ قرار ده.