ستاد بازسازی عتبات عالیات شهرستان نایین

ومن خطبة له عليه السلام
في التنفير من الدنيا
دَارٌ بِالْبَلاَءِ مَحْفُوفَةٌ، وَبِالْغَدْرِ مَعْرُوفَةٌ، لاَ تَدُومُ أَحْوَالُهَا، وَلاَ يَسْلَمُ نُزَّالُهَا. أَحْوَالٌ مُخْتَلِفَةٌ، وَتَارَاتٌ مُتَصَرِّفَةٌ، الْعَيْشُ فِيهَا مَذْمُومٌ، وَالْأَمَانُ مِنْهَا مَعْدُومٌ، وَإِنَّمَا أَهْلُهَا فِيهَا أَغْرَاضٌ مُسْتهْدَفَةٌ، تَرْمِيهِمْ بِسِهَامِهَا، وَتُفْنِيهِمْ بِحِمَامِهَا. وَاعْلَمُوا عِبَادَ اللهِ أَنَّکُم وَمَا أَنْتُمْ فِيهِ مِنْ هذِهِ الدُّنْيَا عَلَي سَبِيلِ مَنْ قَدْ مَضَي قَبْلَکُمْ، مِمَّنْ کَانَ أَطْوَلَ مِنْکُمْ أَعْمَاراً، وَأَعْمَرَ دِيَاراً، وَأَبْعَدَ آثَاراً، أَصْبَحَتْ أَصْوَاتُهُمْ هَامِدَةً، وَرِيَاحُهُمْ رَاکِدَةً، وَ أَجْسَادُهُمْ بِالِيَةً، وَدِيَارُهُمْ خَالِيَةً، وَآثَارُهُمْ عَافِيَةً، فَاسْتَبْدَلُوا بِالْقُصُورِ الْمُشَيَّدَةِ، وَالنَّمارِقِ الْمُمَهَّدَةِ، الصُّخُورَ وَالْأَحْجَارَ الْمُسَنَّدَةَ، وَالْقُبُورَ اللاَّطِئَةَ الْمُلْحَدَةَ، الَّتي قَدْ بُنِيَ عَلَي الْخَرَابِ فِنَاؤُهَا، وَشُيِّدَ بِالتُّرَابِ بِنَاؤُهَا، فَمَحَلُّهَا مُقْتَرِبٌ، وَسَاکِنُهَا مُغْتَرِبٌ، بَيْنَ أَهْلِ مَحَلَّةٍ مُوحِشِينَ، وَأهْلِ فَرَاغٍ مُتَشَاغِلِينَ، لاَيَسْتَأْنِسُونَ بِالْأَوْطَانِ، وَلاَ يَتَوَاصَلُونَ تَوَاصُلَ الْجِيْرَانِ، عَلَي مَا بَيْنَهُمْ مِنْ قُرْبِ الْجِوَارِ، وَدُنُوِّ الدَّارِ، وَکَيْفَ يَکُونُ بَيْنَهُمْ تَزَاوُرٌ، وَقَدْ طَحَنَهُمْ بِکَلْکَلِهِ الْبِلَي، وَأَکَلَتْهُمُ الْجَنَادِلُ وَالثَّرَي ! وَکَأَنْ قَدْ صِرْتُمْ إِلَي مَا صَارُوا إِلَيْهِ، وَارْتَهَنَکُمْ ذَلِکَ الْمَضْجَعُ، وَضَمَّکُمْ ذَلِکَ الْمُسْتَوْدَعُ، فَکَيْفَ بِکُمْ لَوْ تَنَاهَتْ بِکُمُ الْأُمُورُ، وبُعْثِرَتِ الْقُبُورُ!: (هُنَالِکَ تَبْلُو کُلُّ نَفْسٍ مَا أَسْلَفَتْ وَرُدُّوا إِلَي اللهِ مَوْلاَهُمُ الْحَقِّ وَضَلَّ عَنْهُمْ ما کَانُوا يفْتَرُون)

دنياشناسي دنيا خانه‌اي است پوشيده از بلاها، در حيله و نيرنگ شناخته‌شده، نه حالات آن پايدار، و نه مردم آن از سلامت برخوردارند، داراي تحولات گوناگون، و دورانهاي رنگارنگ، زندگي در آن نکوهيده و امنيت در آن نابود است، اهل دنيا همواره هدف تيرهاي بلا هستند که با تيرهايش آنها را مي‌کوبد، و با مرگ آنها را نابود مي‌کند. عبرت گرفتن از دنيا اي بندگان خدا! بدانيد، شما و آنان که در اين دنيا زندگي مي‌کنيد، بر همان راهي مي‌رويد که گذشتگان پيمودند، آنان زندگيشان از شما درازتر، خانه‌هايشان آبادتر، و آثارشان از شما بيشتر بود، که ناگهان صدايشان خاموش، و بادهايشان ساکت، و اجسادشان پوسيده، و سرزمينشان خالي، و آثارشان ناپديد شد. قصرهاي بلند و محکم، و بساط عيش و بالشهاي نرم را به سنگ‌ها و آجرها، و قبرهاي به هم چسبيده تبديل کردند، گورهايي که بناي آن بر خرابي، و با خاک ساخته‌شده است، گورها به هم نزديک اما ساکنان آنها از هم دور و غريبند در وادي وحشتناک به ظاهر آرام اما گرفتار قرار دارند، نه در جايي که وطن گرفتند انس مي‌گيرند، و نه با همسايگان ارتباطي دارند، در صورتيکه با يکديگر نزديک، و در کنار هم جاي دارند. چگونه يکديگ ر را ديدار کنند در حالي که فرسودگي آنها را درهم کوبيده، و سنگ و خاک آنان را در کام خود فرو برده است. شما هم راهي را خواهيد رفت که آنان رفته‌اند، و در گرو خانه‌هايي قرار خواهيد گرفت که آنها قرار دارند، و گورها شما را به امانت خواهند پذيرفت، پس چگونه خواهيد بود که عمر شما بسر آيد؟ و مردگان از قبرها برخيزند؟ (در آن هنگام که هر کس به اعمال از پيش فرستاده آزمايش مي‌شود، و به سوي خدا که مولا و سرپرست آنهاست باز مي‌گردد، و هر دروغي را که مي‌بافتند براي آنان سودي نخواهد داشت.)